Clemens'hobbypage Clemens'hobbypage

Snel naar alle artikeltjes

Dit artikel is gepubliceerd geweest in 'Onderweg' maar helaas kan ik het blad niet in mijn archief terugvinden.
Der Mosel und spannende kurben,

Zaterdag 25 april, het regent en ik ben bezig de koffers in te pakken. Niet dat er veel mee moet maar je weet maar nooit. Na het inpakken mezelf ook maar ingepakt. Ingepakt in een regenoveral zie ik er wel niet charmant uit maar ik blijf in ieder geval droog.

Het vertrekpunt is de Lokkant in Haps. Een deelnemer staat er al en ook ik ben, zoals gewoonlijk, veel te vroeg. Omdat het regent gaan we onder het afdak van het oplaadpunt van de elektrische auto`s staan. (voor dit punt zal best wel een mooi woord zijn maar ik ken het niet) Al vlug staan er 21 motoren waardoor er 26 deelnemers zijn. Als er al een elektrische auto zou komen dan kan hij er mooi niet bij.

We vertrokken in drie ploegen want anders werden de groepen wel erg groot. Na ongeveer 100 km kon het feest beginnen. We draaiden toen namelijk van de snelweg af om binnendoor verder te gaan. En de bochten lagen er gewoon op ons te wachten! Genieten zit al in een klein hoekje.

In een bocht ging het echter verkeerd. De eerste groep stond in de buitenbocht te kijken en ik zwaaide dan ook vriendelijk en hartstochtelijk terug. Daarna keek ik weer voor me en zag.... een BMW die op zijn koffer lag. Dus mijn voorganger reed, gleed en ging verder op zijn reet. Alras bleek dat de berijder niets had. De stand van de motor weer veranderd in `op de wielen` en de schade bleek mee te vallen. Later bleek dat de eerste groep daar stond omdat ook een van hen in deze bocht was gevallen. Ook die motor kon verder rijden maar was helaas toch meer beschadigd. We denken dan ook `ollie in de bocht`.

Mijn voorganger bleek onvervaard en we konden snel weer bij onze ploeg aanhaken. Het was inmiddels droog en ook de weg was opgedroogd. Het genieten ging dus gewoon verder. De schade viel immers mee. Toch gebeurde het nog 20 km voor het eind van de rit dat ik een andere voorganger door het weiland zag hobbelen. Hij was even de weg kwijt en wist het enige paaltje dat in een heel groot vlak weiland stond ook nog te raken ook. Gelukkig ook hier geen letsel en de schade was door het gras echt minimaal. We hebben deze bestuurder dan ook gewoon de weg gewezen om gewoon verder te gaan.

Het pension in Kenn bleek netjes en gastvrij te zijn, het bier was lekker en de stemming zat er gelijk goed in. Bij MCKK is het gezelschap altijd erg divers. We hebben nu bijvoorbeeld een ingenieur, arts, metaalbewerker, ict medewerker, agrarier, en een productiemedewerker in ons midden. En dan ook nog verschillende pensionado`s die ook allemaal verschillende beroepen hadden. Toch is de stemming altijd goed. Is het de humor? Is het dat ze veel van elkaar kunnen hebben? Is het, het motorrijden? Ik weet het echt niet, ik weet wel dat het altijd gezellig is en dat de onderwerpen divers zijn.

`s Avonds bestond het diner uit schnitzel, schnitzel of schnitzel en dat dan nog in de variatie van 150, 300, 450, 500, 750 gram of zelfs 1 kilo of 1,5 kilo!! Natuurlijk wilde bijna niemand zich laten kennen en ging ieder voor 300 gram of meer. Behalve ik, ik ben een watje dus ging voor 150 gram en ik had er genoeg aan. Vreemd genoeg gingen de meest vroeg slapen. Wij trokken de deur om 23.45 uur dicht om op de kamer nog de nieuwe dag te begroeten (en te klappen al weet ik niet meer waarvoor).

Zondag, na ontwaken kijk ik naar buiten. Er staan al veel mensen klaar om te vertrekken en ik moet nog ontbijten. Zijn zij vroeg of ben ik laat? Gelukkig blijkt het eerste het geval te zijn en ik kan dus nog lekker ontbijten. De vroege vogels dachten zeker dat het vandaag een wereldreis zou gaan worden nou 200 km in heuvelachtig gebied is wiet (Groesbeeks voor ver) maar niet Bah wiet (erg ver) dus we hadden genoeg tijd.

Het vertrek was enigszins chaotisch. Eerst tanken en dan het beginpunt zoeken was niet makkelijk. Jo had besloten vandaag niet mee te gaan en stond dus nog bij het pension. Diverse mensen zochten naar het beginpunt en kwamen dus steeds langs Jo. Volgens mij moest hij zijn arm uit de kom hebben gezwaaid en zal hij zich echt afgevraagd hebben waar wij in godsnaam mee bezig waren.

Wonderlijk genoeg vond iedereen rond de zelfde tijd het beginpunt en kon de rit beginnen. De route was zo mogelijk nog mooier als de dag ervoor. Haarspeldbochten, haakse bochten, doorlopers alles hebben we wel gezien in een prachtige omgeving waarbij het wel leek of wij waren aangekondigd want iedereen bleef in huis waardoor de wegen er uitgestorven uitzagen. Prachtig om te motorrijden nietwaar. In de dorpen reden we uiteraard langzaam en ik heb een paar mensen op straat gezien. Toen ik kinderen in een tuin zag spelen was het gewoon schrikken! Ik zag meer mensen bij elkaar! We hebben koffie gedronken bij een forellenkwekerij waar Rob gelijk een noodreparatie aan zijn uitlaat kon uitvoeren. De herrie was niet minder maar hij kon er niet meer afvallen.

De tweede stop was bij een restaurant. Net na 14.00 uur en dan kun je eigenlijk in Duitsland niet meer iets te eten bestellen. De enorm chagrijnige ober liet dat ook blijken. Toch kregen we nog goulashsoep op het zon overgoten terras. (Er was zelfs iemand die de schaduw ging zoeken.) Veel lol om de ober die dat ongetwijfeld ook voelde en wat zijn stemming niet bevorderde. Dat gaf bij ons weer extra lol.

`s Avonds zat de stemming er weer goed in. Bij Keizer Karel leer je best veel. Zo zijn er mensen die het douchepuntje nooit schoon maken, en mensen die het met chloor doen. Die laatste kleed zich dan om als een soort zwerver om vooral vlekken op goede kleren te voorkomen en die dan vervolgens problemen heeft met de deurbel. Als zwerver open doen of niet weten wie er heeft aangebeld is dan voor haar (ik noem geen namen) een enorm dilemma. En dan nog wassen met een doekje, wel of niet de was strijken enz. En wat denk je van de mening dat een vrouw bij ouder worden sneller lelijk wordt dan een motor....En dan is er nog een tafel geweest met Groesbeeks geroddel inclusief bijnamen die in zo`n plat dialect zijn gemaakt dat het niet reproduceerbaar is, maar komisch was het wel. En dan natuurlijk de overige onnodige ongein die het juist heel gezellig maakt. En ja, vrouwen kunnen kletsen maar motorrijders kunnen het misschien nog beter.

Zondag, enkele mensen willen rechtstreeks, dus zo snel mogelijk, naar huis. Vermoedelijk willen ze de verjaardag van onze koning nog vieren. Ik heb niets met de koning en ga dus met de grootste groep via een binnendoor route huiswaarts. Het is bewolkt maar het zou beter worden. Helaas was dat niet zo. Het was geen regen maar mist die na zo`n dikke 150 km roet in het eten gooide. En ja met mist is er geen klap aan. Dus werd er na een mistige periode besloten om toch maar via de snelweg huiswaarts te gaan. De snelweg maakt het wiejer (Groesbeeks voor verder) maar wel sneller. En ja, zo kwam iedereen na een leuk weekend weer veilig thuis.


De uitzetters, Martin van Ewijk en Jos Sengers: dattegebedankzijtdahwittegewel!

Clemens van Dusseldorp