De Dropping
Dropping
Toen we besloten aan de jaarlijkse, legendarische, dropping van MCKK te gaan deelnemen was het droog en warm en waren we vergeten dat het weer om kon gaan slaan. Voor aanvang werden we al door de organisatie benaderd. Het kon heel slecht weer gaan worden dus wellicht werd het binnen blijven en spelletjes spelen. Nu ben ik niet echt van de spelletjes maar wel van de gezelligheid dus wij sprongen op de fiets om in Hernen te geraken. Zitten we net op de fiets of het gaat regenen. Als echte die-hards besloten we gewoon door te fietsen. Het is immers maar 5 km. Maar de eerste spetters hadden we toen al opgevangen.
Aangekomen bij huize Bodde werden we hartelijk ontvangen met koffie/thee en kuukskes en het was er meteen al gezellig. We werden ingedeeld in 3 groepen. Dat ging heel simpel, er waren drie tafels dus de tafelbezetting gaf de groep aan. Wij kwamen daardoor in groep 2 terecht.
Het zou dit jaar een echte dropping worden. We zouden dus worden weggebracht. Ik had bij binnenkomst gezien dat Franc er ook was. Franc was buschauffeur en ik weet dat hij wel eens test rijdt voor een bedrijf dat elektrisch aangedreven bussen maakt. Zou Franc nu zo’n bus in het donker, met slecht weer en met motorrijders in de stoelen gaan testen? Helaas, dat bleek niet het geval te zijn. We werden namelijk heel wonderbaarlijk met een huifkar naar drie afzonderlijke plaatsen gereden, iedere groep werd ergens anders afgezet maar moest ongeveer de zelfde afstand van ong. 5 km. afleggen.
De huifkar was van ‘het hof van Kaatje” dat is bij ons om de hoek als we zouden blijven zitten kwamen we dus vanzelf thuis. Gezien het weer was dat verleidelijk…. De huifkar was trouwens goed gevuld. Met enig persen wist Wilma zich nog als laatste op de bank te plaatsen maar de familie Spijker moest blijven staan. Die hadden trouwens ook hun kleinkind meegenomen.
We werden als tweede groep gedropt. We hadden een blad gekregen met de te volgen route en moesten onderweg de routepaaltjes fotograferen en naar de organisatie appen. Om me enigszins nuttig te maken besloot ik het fotograferen en het appen op me te nemen. Dat was wel iets te enthousiast. Je moet immers een mobiel met je handen bedienen en niet met de handschoenen. Na twee maal een handschoen verliezen en de conclusie dat ik ze met natte handen echt niet meer aan kon krijgen besloot ik met “kouwe klauwe” verder te gaan. Het ging aanvankelijk lekker over verharde weg. Na het oversteken van een weg kwam er een auto luid toeterend voorbij. We hadden verlichting genoeg en concludeerden dat we wellicht voor asielzoekers waren aangezien en dat toeteren wel goed is maar dat deze persoon wel erg overdreef.
Hierna gingen we langs weilanden en door bossen. Vooral de open stukken langs weilanden en sloten waren een uitdaging. We kregen gratis een slipcursus (all inclusive) en in het midden van het pad was het vaak een modderpoel. De oplossing was om dus net daarnaast te gaan lopen. Dat gaat niet altijd dus dan maar wijdbeens over de moddertroep lopen waardoor je dan nog net het gras met grip kunt gebruiken. Alleen werd af en toe de modderstrook wel erg breed. Dat resulteert dan steevast in een spagaat die véél verder gaat dan een brede benzinetank. Om het nog uitdagender te maken lagen er ook enkele bomen over het pad, waren er hekjes met extra modderpoel en waren er in het bos overstekende wortels die zich net boven de grond bevonden. Mijn schoenen hadden enthousiast water geabsorbeerd en doorgegeven aan mijn sokken. Ja, het was weer avontuurlijk!
Maar we hadden overwonnen! We hadden de goede weg terug gevonden en eigenlijk waren we weer onbekende helden. Bij binnenkomst werden we erg attent ontvangen doordat we kleerhangers (knaapjes) aangereikt kregen en er onze jassen lekker te drogen konden hangen. Dat is nog eens een ontvangst!
Later op de avond zou blijken dat we hadden gewonnen. Vreemd genoeg hadden we een paaltje te weinig geappt maar anderen hadden het er schijnbaar nog slechter afgebracht. Groep 1 bleek onderweg helemaal ‘van het padje’ te zijn geweest en groep 3 had ondanks het inzetten van een bijzonder slim kleinkind ook niet hoger kunnen scoren. Kortom het kon niet meer stuk. De gouden plak voor onze uitstekende prestatie en het bewezen goede teamverband werd ter plekke vervangen door een gezellig samenzijn.
Individueel konden we nog leuke spelletjes spelen die zoals gewoonlijk door Gijs waren bedacht en meegenomen. Ook konden we individueel een soort verkeersexamen doen. Iedereen deed mee en het telde niet voor de uitslag waardoor we ons gelukkig overwinnaar konden blijven noemen.
Onder het genot van een drankje en broodjes knakworst hadden we het er vervolgens over dat de dropping eigenlijk een onzinnig gebeuren is want je eindigt waar je ook begint. Dat is ook zo met motorrijden en toch doen we het. Waarom? Omdat het leuk is. Dropping heeft wel iets van motorrijden. Beide enigszins avontuurlijk, beide behoorlijk afhankelijk van het weer en beide kennen genieten en afzien. Kortom er werd gezellig gefilosofeerd en het was echt gezellig, maar aan gezelligheid komt ook een eind dus we gingen weer naar huis.
Nu stormde het echt. Het kwam met bakken naar beneden en dat was niet alleen water, het waren ook takken!! Er was een redelijke kans dat we door een windvlaag ter aarde zouden storten. Nu vind ik een innige omstrengeling best wel prettig maar dat is niet overal en zeker niet op een natwegdek! We besloten dan ook achter elkaar te gaan fietsen en we kwamen als doorweekte katten maar ook als helden weer thuis.
Het zou weer wintertijd worden dus we hadden tijd zat. Onder het genot van een glas wijn en een goed gesprek hielden we het nog net niet tot 2.00 uur vol. Het ‘klok verzetten’ moest dus nog maar even wachten.
“The morning after” zit ik op de bank dit stukje te schrijven. Dit stukje is een mijlpaal. Ik schrijf voor de BSA club en voor MC Keizer Karel en heb nu in totaal 100 stukjes geschreven. Ik zeg al langer dat ik bij 100 ga stoppen maar al doende blijk ik het toch nog steeds leuk te vinden. Dus wie weet….
Het schrijven over leuke dingen is en blijf leuk en dat was de dropping ook! Want we hebben weer genoten van een leuke, verrassende dropping, van de gastvrijheid van de familie Bodde en van de spelletjes van Gijs.
Dus organisatoren:
Dattegulliebedankzijtdahwittegewel!
Clemens van Dusseldorp